Psikolojikonuşma konusu

Bazı dillerde "benim annem" derken kullanılan "benim", "benim telefonum"dakinden farklı; çünkü o dil "senden koparılamayan" ile "koparılabilen" mülkiyeti ayırıyor. Anne senden alınamaz, telefon alınabilir. Peki dil böyle ayırınca, o insanlar sevgiyi de sahiplenmeyi de bizden farklı mı yaşıyor?

— ayrılabilir/ayrılamaz mülkiyet (inalienable possession)

bu konuyla pratik yap

Süreyi ayarla (5-30 dk), istersen 20 saniye hazırlan, konuşmaya başla.

benzer konular

Bir yabancı dili akıcı konuşan insanlar, o dilde küfretmenin ya da "seni seviyorum" demenin daha kolay olduğunu söylüyor; çünkü kelimeler duygusal yükünü ana dildeki kadar taşımıyor. Yani sonradan öğrenilen dil bir tür duygusal zırh oluyor. Neden yabancı bir dilde daha cesur, daha soğukkanlı oluruz?
"Tramvay sorunu" gibi ahlaki bir ikilemi yabancı dilinde okuyunca insanlar daha soğuk, daha hesapçı kararlar veriyor; ana dilde okuyunca daha duygusal. Aynı kişi, aynı problem, sadece dil değişti. Ahlakımız gerçekten sabit mi, yoksa hangi dilde düşündüğümüze göre kayıyor mu?
Küçük çocuklar "dün" ile "yarın"ı sık sık karıştırır, çünkü zaman kelimeleri soyut. İlginç olan: pek çok dil zamanı uzayla anlatır; geçmiş "arkada", gelecek "önde". Ama bazı diller tam tersini yapıyor, geçmiş önde çünkü onu "görebiliyorsun". Zamanı neden görmediğimiz halde bir yöne koymadan düşünemiyoruz?
Türkçede olayı anlatırken "gitti" mi "gitmiş" mi dersin, tanık oldun mu duydun mu belli eder. Bu yüzden Türkçe konuşanlar dedikodu ile şahitliği gramerle ayırmak zorunda. Bu küçük ek, bize başkalarını daha mı dikkatli dinletiyor, yoksa herkesi biraz şüpheci mi yapıyor?
Bir şeyin adını bilmek onu görmemizi kolaylaştırır; ornitolog gökyüzünde "kuş" değil "kızıl gerdan" görür. Ama tersi de doğru: bir kelimeyi çok tekrarlarsan anlamı buharlaşır, "kapı kapı kapı"... birden yabancılaşır. Kelime hem görmeyi keskinleştirip hem anlamı yok edebiliyorsa, kelime ile anlam arasındaki bağ ne kadar sağlam?